കാതുകൾ

 വരാന്തയുടെ ചുറ്റിലും  പടർന്ന ഓരോ ചെടികളും  ചെത്തി ഒതുക്കി അഭിരാമി വീണ്ടും അവറ്റയെ ജനാലയിലും ചുവരിലും ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ അവ വീണ്ടും പടർന്നു ഓർമ്മയുടെ നിശാഗന്ധി പോലെ ഞരബുകൾ നിറയയെ പോയ കാലത്തിൻ്റെ കെട്ടുകഥകൾ പറ്റി പിടിച്ച  വള്ളിചെടികൾ!! 

അവക്ക് കാതുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു നേർത്ത ബൊഗൈൻ വില്ലയുടെ ഇതളുകൾ പോലെ നിഷ്കളങ്കമാർന്ന അയാളുടെ ചുംബനങ്ങൾ ഓർത്ത് എടുക്കാൻ...

പ്രണയത്തിൻ്റെ വന്യതകൾ ആകെ കേട്ടിരുന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും   മൃദുലമായ തലോടലുകൾക്ക് കാത്തിരുന്ന കാതുകൾ പോലെ ഈ വള്ളിചെടികൾക്കും  കാതുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ,രണ്ടാളുകൾക്കിടയിലെ നഷ്ട്ടങ്ങൾ കേട്ടിരിക്കുവാൻ മാത്രമായി  രണ്ട്  കാതുകൾ 

പ്രതികരിക്കാൻ നാവില്ലാത്ത 

ഓർമ്മയുടെ  സൂക്ഷിപ്പുകൾ ഏറെ ഉള്ളവ  

നേർത്ത ബെഗൈൻ വില്ലയുടെ ഇതളുകൾ പോലെ ......

ഓർമ്മകൾ പൂട്ടിട്ട് അഭിരാമി വീണ്ടും 

ലാപ്പ് ടോപ്പ് തുറന്നു...

ഒരു കടൽ ഓർമ്മ

 

അത്രമേൽ ആഴം ഉൾകൊണ്ടാണ് ഓരോ കടലും ഒഴുകുന്നത് എന്ന തോന്നൽ 

ഒരോ തിരയും ഇരച്ച് ഉയരബുൾ അവളുടെ ഹൃദയം ഉയരും തിരയുടെ ഓരോ തുടിപ്പിലും 

ഒരു വിഭ്രാന്തോടെ മുടിയിഴകൾ പറന്ന് പറന്ന് സ്വാതന്ത്രിയത്തിന്റെ ഉൻമാദം സ്വപ്നം കാണും  ഒടുക്കം വീണ്ടും 

തിര പോലെ പുറകോട്ട് 

ഇമ വെട്ടാതെ കാത്ത ഓർമ്മകൾ ഓരോന്ന് നമ്മുക്ക് നഷ്ട്ടമാവുന്ന പോലെ 

നോട്ടം മതിയാക്കി അവൾ ജനാലകൾ കൊട്ടി അടച്ചു കൂട്ടി കൂട്ടി കുമിഞ്ഞ് കൂടിയ വർക്കുകൾ ഒരുപാടാവുന്നു ആ തലവേദന ഭയന്നാവും അഭിരാമി ലാപ് റ്റോപ്പ് തുറന്നില്ല ഇൻഫോസിസ്സിലെ ജോലി ഇനിയും നീട്ടികൊണ്ടു പോവാനാവില്ല ,,,,,,

മെയിലുകളുടെ എണ്ണം പെരുകുന്നു വന്ന് വന്ന് തന്റെ ചിരിക്ക് പോലും ഒരു കംബ്യൂട്ടർ പരിവേശം വന്നിരിക്കുന്നു 

ഒരു നിമിഷത്തേൻ ആരോട് എങ്കിലും ചേർന്ന് അഗാതമായി കെട്ടിപിടിക്കാൻ അഭിരാമിക്ക് തോന്നി

                             

❣️നാം നട്ട ചിരാതുകൾ❣️

ഋതു: നീ പോയിരുന്നോ  

അഭിരാമി :ഉം ഞാനും മോളും നീ വന്നില്ലേ.....??  

ഋതു : ഇല്ല

അഭിരാമി :അതെന്താ ??

ഋതു : അവിടുത്തെ വൈകുന്നേരവും സന്ധ്യയും പണ്ട് ഒരാൾ കടം കൊണ്ടു പോയി!!!!!!!! 

അഭിരാമി :ശരിക്കും നീ വന്നില്ലാ ??????

ഋതു :ഇല്ല 

അഭിരാമി : ഉം.... പിന്നീട് അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല 

ഋതു:ചെറുകഥകളൊരോന്നും പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് തമ്മിൽ നേരമറിയാതെ കെട്ടുപോയ ഒരുപാടു സന്ധ്യകളുടെ ഓർമയാണ് ഓരോ കാർത്തികയും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നും നിനക്ക് തോന്നാറുണ്ടോ,,,,,,????

ഉണ്ടാവും 

അഭിരാമി : ഇല്ല!!!!!!!!!!  

ഇല്ലായിരുന്ന

കൊണ്ടാണല്ലോ ഞാനൊറ്റക്ക് ഇവിടെ വന്നു പോകേണ്ടി വന്നത് 

ഋതു :ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല!!!!! 

നീണ്ട മൗനത്തിനു ശേഷം മൊബൈൽ മാറ്റി അവർ വീണ്ടും വർഷങ്ങളിലേക്ക് വേർ പിരിഞ്ഞു കെടാത്ത ചിരാതുകൾ പോലെ കണ്ണുകൾ അടക്കെ തുറന്ന് പ്രണയം പകുത്തു ,

ഇനി വരില്ലന്നും കണേണ്ടത്തില്ലന്നും അവർ തീർച്ചപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാവും 

കാറ്റത്ത് മായാത്ത ഒരു കൂട്ടം കടങ്കഥകളുടെ കൺ തുറന്ന് ചിരാതുകൾ വീണ്ടും നമ്മേ തേടുന്നുണ്ടാവും ഇനിയുമൊരു കാർത്തികയ്ക്ക് പുനർജനിക്കാൻ ........

ഓർമ്മപ്പെടലുകൾക്ക് മാത്രമായ് സൂക്ഷിക്കാൻ ശീലിച്ചവർ ❣❣

വിരൽ തലപ്പിൽ അവൻ സമ്മാനിച്ച ഓരോ ചുംമ്പനങ്ങൾക്കും  പകരം ചായം മങ്ങാത്ത മഞ്ചാടികൾ സൂക്ഷിച്ച ദേവി

പിന്നീടങ്ങോട്ട് കൈവെള്ളയിലും നെറ്റി തലപ്പിലും പുക്കുൾ ചുഴിയിലുമെല്ലാം മഞ്ചാടികൾ കൊണ്ട് പുള്ളികൾ  കുത്തി ,,,,,,,


അവന്റെ ഓർത്ത് എടുപ്പുകൾക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരുന്നവൾ


അല്ലങ്കിലും ചിലരങ്ങനാണ് 
ഓർമ്മപ്പെടലുകൾക്ക് മാത്രമായ്  സൂക്ഷിക്കാൻ ശീലിച്ചവർ ❣❣

കൃഷ്ണ തൊടിയിലെ ചായ്പ്പിനിടയിലൂടെ നനവാർന്നൊരു  ചാറ്റൽ മഴയുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് ,,,,
അവൻ സമ്മാനിച്ച ' കരിമഷി  ,,,,,,,,,,,
ഇനിയും പിറക്കാത്ത മയിൽപ്പിലികൾക്ക് ഒപ്പം മോഘങ്ങളറിയാതെ ദേവി  ഇന്നും  കാത്തു വാച്ചിട്ടുണ്ടാവും  ,,,,,ഏറെ അങ്ങ് പൊടിപിടിച്ചാലും മായാത്ത  കൃഷ്ണ തൊടിയിലെ നിശാഗന്ധിയുടെ മണമുള്ള കൺമക്ഷി ,,,,,,,

കടന്നു പോവുന്ന ഓരോ രാത്രിയും അവളുടെ ഓർമ്മകളിലേക്കാണ്  ചെന്നടുക്കാറ് 
വിരൽ തടം തൊടാതെ മുറിപ്പാടുകൾ ഇല്ലാതെ ഹൃദയങ്ങളാൽ ചുംബിച്ച് ഒരു ഇണ ചേരലിന്റെ അല ഒലികളോടെ നാഗത്തറയിലേക്ക് പാഞ്ഞടുക്കപ്പെട്ടവരാണ് നമ്മൾ

രാത്രിയുടെ ഓരോ നിമിഷവും ഓർമ്മയാവുബഴും   കാവിലെ സിന്ദൂരപടർപ്പിലെ രക്തത്തുള്ളികൾ പോലെ
കൂടെ വീണു ചാകുവാൻ ഒരായിരം  അപൂർണ്ണ സ്വപ്നങ്ങൾ ചേർത്തുവച്ചു കൊണ്ടാണ്

ഞാനും ദേവിയും കണ്ണടയ്ക്കാർ...................................

ഓരോ മാത്രയിലും എന്ന പോലെ ഓർമ്മകൾ ചേർത്തവർ ചേർന്നിരിന്നു

കാവിലെ കടമ്പാകെ പൂത്തിരിക്കുന്നു അശുദ്ധമായ ഓർമ്മകൾ തേടി അവർ നടന്നു രാത്രിയേറി,,,,,( തുടരും )

കെടാവിളക്കുകൾ ഉണ്ടാവുന്നത്

 

എല്ലാ നിറക്കൂട്ടുകൾക്കും ഒടുവിലായ് മേമ്പൊടി പോലെ ചുവപ്പിന്റെ ചായക്കൂട്ടുകൾ കൊണ്ടു നടന്നിരിന്നു ദേവി .....

ഓരോ കാഴ്ച്ചയിലും കണ്ടുമുട്ടലിലും  നെറ്റി തലപ്പിലെ സിന്ദൂര പടർപ്പിൽ എന്റെ വിരലുകൾ പടർത്തി ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ച് തുടങ്ങും 

ഇന്നോളം പെയ്ത മഴയും മഞ്ഞും എല്ലാം കൊണ്ട് കൊണ്ട്  വെയിലിന്റെ കിരണങ്ങൾ ഏൽക്കാതെ മൂടി പോയ സ്വപ്നങ്ങളേക്കുറിച്ച് 

കാവിലെ  കൃഷ്ണശിലയോട്  ചേർന്നിരുന്ന് നാളേക്ക് നാളേക്ക് നീട്ടിവച്ച ചുംമ്പനങ്ങളേക്കുറിച്ച് അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരു പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ കഥ പറച്ചിലിന്റെ ആവാം  ഒന്നിൽ നിന്നങ്ങനെ എണ്ണമില്ലാത്ത കെടാവിളക്കുകൾ കൃഷ്ണ തൊടിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു തുടങ്ങി 

ആൽത്തറയിലും കാവിലും 

അങ്ങനെ ഒത്തുകൂടുവാൻ പോന്നിടത്തെല്ലാം സന്ധ്യയും കടന്ന് കൂട്ടിരിക്കുവാൻ കെടാവിളക്കുകൾ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചിരിന്നു ഞങ്ങൾ 

മറവികൊണ്ട നിമിഷങ്ങൾ അത്രയും കാത്തു സൂക്ഷിക്കുവാൻ ഞങ്ങൾ എന്നും കെടാതെ കാത്തിരുന്ന വിളക്കുകൾ