കാതുകൾ

 വരാന്തയുടെ ചുറ്റിലും  പടർന്ന ഓരോ ചെടികളും  ചെത്തി ഒതുക്കി അഭിരാമി വീണ്ടും അവറ്റയെ ജനാലയിലും ചുവരിലും ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ അവ വീണ്ടും പടർന്നു ഓർമ്മയുടെ നിശാഗന്ധി പോലെ ഞരബുകൾ നിറയയെ പോയ കാലത്തിൻ്റെ കെട്ടുകഥകൾ പറ്റി പിടിച്ച  വള്ളിചെടികൾ!! 

അവക്ക് കാതുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു നേർത്ത ബൊഗൈൻ വില്ലയുടെ ഇതളുകൾ പോലെ നിഷ്കളങ്കമാർന്ന അയാളുടെ ചുംബനങ്ങൾ ഓർത്ത് എടുക്കാൻ...

പ്രണയത്തിൻ്റെ വന്യതകൾ ആകെ കേട്ടിരുന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും   മൃദുലമായ തലോടലുകൾക്ക് കാത്തിരുന്ന കാതുകൾ പോലെ ഈ വള്ളിചെടികൾക്കും  കാതുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ,രണ്ടാളുകൾക്കിടയിലെ നഷ്ട്ടങ്ങൾ കേട്ടിരിക്കുവാൻ മാത്രമായി  രണ്ട്  കാതുകൾ 

പ്രതികരിക്കാൻ നാവില്ലാത്ത 

ഓർമ്മയുടെ  സൂക്ഷിപ്പുകൾ ഏറെ ഉള്ളവ  

നേർത്ത ബെഗൈൻ വില്ലയുടെ ഇതളുകൾ പോലെ ......

ഓർമ്മകൾ പൂട്ടിട്ട് അഭിരാമി വീണ്ടും 

ലാപ്പ് ടോപ്പ് തുറന്നു...

ഒരു കടൽ ഓർമ്മ

 

അത്രമേൽ ആഴം ഉൾകൊണ്ടാണ് ഓരോ കടലും ഒഴുകുന്നത് എന്ന തോന്നൽ 

ഒരോ തിരയും ഇരച്ച് ഉയരബുൾ അവളുടെ ഹൃദയം ഉയരും തിരയുടെ ഓരോ തുടിപ്പിലും 

ഒരു വിഭ്രാന്തോടെ മുടിയിഴകൾ പറന്ന് പറന്ന് സ്വാതന്ത്രിയത്തിന്റെ ഉൻമാദം സ്വപ്നം കാണും  ഒടുക്കം വീണ്ടും 

തിര പോലെ പുറകോട്ട് 

ഇമ വെട്ടാതെ കാത്ത ഓർമ്മകൾ ഓരോന്ന് നമ്മുക്ക് നഷ്ട്ടമാവുന്ന പോലെ 

നോട്ടം മതിയാക്കി അവൾ ജനാലകൾ കൊട്ടി അടച്ചു കൂട്ടി കൂട്ടി കുമിഞ്ഞ് കൂടിയ വർക്കുകൾ ഒരുപാടാവുന്നു ആ തലവേദന ഭയന്നാവും അഭിരാമി ലാപ് റ്റോപ്പ് തുറന്നില്ല ഇൻഫോസിസ്സിലെ ജോലി ഇനിയും നീട്ടികൊണ്ടു പോവാനാവില്ല ,,,,,,

മെയിലുകളുടെ എണ്ണം പെരുകുന്നു വന്ന് വന്ന് തന്റെ ചിരിക്ക് പോലും ഒരു കംബ്യൂട്ടർ പരിവേശം വന്നിരിക്കുന്നു 

ഒരു നിമിഷത്തേൻ ആരോട് എങ്കിലും ചേർന്ന് അഗാതമായി കെട്ടിപിടിക്കാൻ അഭിരാമിക്ക് തോന്നി

                             

❣️നാം നട്ട ചിരാതുകൾ❣️

ഋതു: നീ പോയിരുന്നോ  

അഭിരാമി :ഉം ഞാനും മോളും നീ വന്നില്ലേ.....??  

ഋതു : ഇല്ല

അഭിരാമി :അതെന്താ ??

ഋതു : അവിടുത്തെ വൈകുന്നേരവും സന്ധ്യയും പണ്ട് ഒരാൾ കടം കൊണ്ടു പോയി!!!!!!!! 

അഭിരാമി :ശരിക്കും നീ വന്നില്ലാ ??????

ഋതു :ഇല്ല 

അഭിരാമി : ഉം.... പിന്നീട് അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല 

ഋതു:ചെറുകഥകളൊരോന്നും പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് തമ്മിൽ നേരമറിയാതെ കെട്ടുപോയ ഒരുപാടു സന്ധ്യകളുടെ ഓർമയാണ് ഓരോ കാർത്തികയും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നും നിനക്ക് തോന്നാറുണ്ടോ,,,,,,????

ഉണ്ടാവും 

അഭിരാമി : ഇല്ല!!!!!!!!!!  

ഇല്ലായിരുന്ന

കൊണ്ടാണല്ലോ ഞാനൊറ്റക്ക് ഇവിടെ വന്നു പോകേണ്ടി വന്നത് 

ഋതു :ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല!!!!! 

നീണ്ട മൗനത്തിനു ശേഷം മൊബൈൽ മാറ്റി അവർ വീണ്ടും വർഷങ്ങളിലേക്ക് വേർ പിരിഞ്ഞു കെടാത്ത ചിരാതുകൾ പോലെ കണ്ണുകൾ അടക്കെ തുറന്ന് പ്രണയം പകുത്തു ,

ഇനി വരില്ലന്നും കണേണ്ടത്തില്ലന്നും അവർ തീർച്ചപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാവും 

കാറ്റത്ത് മായാത്ത ഒരു കൂട്ടം കടങ്കഥകളുടെ കൺ തുറന്ന് ചിരാതുകൾ വീണ്ടും നമ്മേ തേടുന്നുണ്ടാവും ഇനിയുമൊരു കാർത്തികയ്ക്ക് പുനർജനിക്കാൻ ........